Moedermens in haar kracht

Moedermens is geboren! Dus tijd voor het eerste blog.
Ik wil beginnen met mijn verhaal waardoor moedermens, toen nog onbewust, is ontstaan.
Eigenlijk start dit verhaal al zo’n 20 jaar geleden. Ik was een jaar of 10 en droomde af en toe over een baby, mijn kindje. Die dromen waren levensecht. Als ik wakker werd miste ik het kindje enorm. Ik kan me nog herinneren dat ik op een ochtend, slaapdronken op zoek ben gegaan naar het wiegje.

Ik ben altijd al gek op kleine kinderen geweest, heb me eigenlijk altijd wel een moeder gevoeld, dus rationaliseerde ik die droom daarmee. De droom kwam minder vaak terug en in mijn twintiger jaren droomde ik deze droom nog maar zelden. Totdat ik mijn huidige man ontmoette. Vrij snel was het voor mij duidelijk dat wij samen kinderen zouden krijgen, hoe eerder hoe beter.

Op een dag reed ik in de auto terug naar huis en werd plotseling overspoeld door liefde. Ik zette de radio uit en genoot van dit gevoel dat door mij en vooral door mijn hartgebied stroomde. Ik wist dat zij het was; ‘mijn’ baby. Ze kreeg meer vorm: ‘een meisje’! Ik had zelfs het gevoel dat wij dit meisje ongepland zouden verwachten. (wat overigens niet gebeurd is).
In die tijd kwam ik ook in aanraking met visualisaties waarin ik haar (in babyvorm) kon vasthouden en wiegen. Wat een gevoel van liefde en licht gaf mij dit.

Langzaamaan begon het meisje nog wat meer vorm te krijgen, ze had een naam: Anna. We praatten niet meer over een baby, maar het was Anna. Mijn man had het eerst nog over Anne, maar Anna past veel meer bij haar, veel meer open, stralend, krachtig. Ik kwam erachter dat ik in een sneltreinvaart allerlei lessen aan het leren was. En ook, dat ik op allerlei gebied healing onderging. Lichamelijke en emotionele kwalen werden geheeld, maar ook energetische blokkades uit dit, en uit vorige levens kwamen aan bod.

Wat een heftig proces! Ik was moe, had kwalen maar ging er ook snel doorheen. Ik wist dat dit moest gebeuren om Anna in het hier en nu te kunnen ontmoeten.

Met mijn vriendin Irene begon ik over Anna te praten. Zij voelde haar ook! Ze voelde als een lichte, blije, zorgzame, wijze energie. Een beeld had ik niet echt, maar toch ook weer wel. Een energetisch gevoelsbeeld dat ik direct herkende als haar.

De zomer voor ze kwam voelde ik Anna steeds dichterbij komen, ze was steeds vaker aan mijn zij. Eenmaal terug van vakantie whatsapte Irene mij. Ze schreef: ‘Jouw kleintje vraagt steeds om mijn aandacht. Ze wil dat je contact met haar maakt.’
Terwijl ik met haar aan het appen was, stelde ik me pas echt helemaal open voor Anna. Dit keer deden ik het samen met Irene, tegelijkertijd. Ik heb wel 10 minuten, als het niet meer was, kippenvel gehad. Ik voelde haar zó dichtbij. Ik kwam erachter dat Anna helemaal niet míjn baby is, maar een hele wijze ziel! Een prachtige vrouw waar ik in een ander leven al mee geleefd heb. Ik kreeg flarden van beelden uit een leven voor me.

Op dat moment was het de waarheid, later ging mijn ego ermee aan de haal: ‘Tja, dit kan natuurlijk ook allemaal fantasie zijn.’ Vertrouwen was het woord dat me hieronder rustig hield. 2 weken lang had ik het gevoel dat ik haar in me droeg, ik kon met haar praten, haar vragen stellen, goed aarden en vertrouwen! Want tja, het lijkt allemaal natuurlijk nogal ongeloofwaardig. Ze voelde zo dichtbij. Maar als ik of Irene haar vroeg of ze nou in me zat, lachte ze wat. Daar kreeg ik geen echt antwoord op, behalve het: “ja en nee”. Daarna voelde ik het zakken, ik dacht: “hé, dat gaat mis.” Ik werd ongesteld, maar bleef me zwanger voelen. Na de volgende menstruatie bleef ik mij ook zwanger voelen, maar na de derde menstruatie dacht ik: “nee, ze is er niet.” :)

Ik was er ook zo met mijn denken mee bezig. Ik probeerde vertrouwen te houden, maar daardoor probeerde ik ook controle uit te oefenen en was ik er dus te veel met mijn ego mee bezig. Ging er te krampachtig mee om, alsof het mijn schuld zou zijn dat ze er niet zat. Daardoor stond ik minder open voor contact, ik voelde haar nog wel, maar meer op de achtergrond. Zij leek ook wel in zichzelf gekeerd, in haar eigen wereld. Ook voelde ik me door haar erg geïntimideerd. Weer speelde het ego op, waardoor ik dacht: “Hoe kan ik nou van een zodanig wijze vrouw, de moeder zijn?” Ik begon eraan te twijfelen of ze nog wel op aarde wilde komen.

Ik voelde haar dus nog dichtbij me. Maar niet zo sterk als eerst. Ik zag haar veranderen van vrouw, naar meisje, naar enthousiast kind. Dat was steeds weer anders. Vertrouwen veranderde in overgave. Ik vroeg haar ook minder, eigenlijk niks.. Ik liet het veel meer los, zij wist wanneer het tijd voor haar zou zijn om te komen.

En 2 april 2014 is Anna geboren! Een enthousiast, ondernemend en krachtig kind dat geniet van het leven. Ik herken haar van toen zij hier nog niet was, maar leer haar ook op een hele andere manier kennen.

Tijdens mijn zwangerschap en ook daarvoor was ik onzeker, liet ik me leiden door angst en was ik zoekende naar steun en informatie over dit onderwerp. Ik wilde me verdiepen, voelen, vertrouwen en in mijn kracht staan. En vanuit daar is Moedermens ontstaan. Dat waar ik naar op zoek was wil ik delen en ik wil de steun bieden die ik gemist heb. Moeders (to be) in hun kracht zetten en ze op hun gevoel laten vertrouwen.

Liefs Judith